 |
ALBO albo 2/2003. Granice psychiki. Świat realny i wyobrażony
|
 |
||
MEDYCYNAAlergologiaAnatomia Anestezjologia Chemia i Biochemia Chirurgia Choroby wewnętrzne Choroby wrodzone Choroby zakaźne Dermatologia Diabetologia Dla lekarzy Dla studentów Endokrynologia Farmakologia Gastrologia Genetyka Ginekologia Hematologia Immunologia Kardiologia Lekarz rodzinny Medycyna ratunkowa Neurologia Niepłodność Okulistyka Onkologia Ortopedia Pediatria Pielęgniarstwo Pneumonologia Radiologia Rehabilitacja Stomatologia Toksykologia Urologia Weterynaria |
GRANICE PSYCHIKI to problematyka, wbrew pozorom, bardziej obszerna i bardziej złożona niż zagadnienie granic Wszechświata. Trudne dylematy granic psychiki były, są i bez wątpienia jeszcze długo będą tematem różnorodnych badań i koncepcji, sporów i dysput, gdyż w istotnym stopniu określają kondycję natury człowieka, jego wielkie, swoiste, niepoznane do końca potencjalne możliwości, a jednocześnie dość znaczne ograniczenia. To właśnie dzięki psyche jednostka ludzka może żyć zarówno w świecie rzeczywistym, jak i wyobrażeniowym. Interesujące, że ten drugi wydaje się być znacznie bogatszy i ciekawszy. Jest to bowiem świat fantazji, fikcji i iluzji, baśni, wierzeń, marzeń sennych, a także swoisty sposób bycia-w-świecie, zwany przez niektórych "schizofrenią". Poza tym, rozważając problem granic psychiki, nie można pominąć tak fascynujących tematów, jak na przykład: zmienione stany świadomości (trans, opętanie, hipnoza, histeria itp.), zjawiska parapsychologiczne, przeżycia związane ze śmiercią kliniczną, psychiczne panowanie nad ciałem (np. jogini), bezpośrednie skutki stosowania środków halucynogennych, czy też tzw. efekt placebo, który w pewnym sensie - zdaniem wielu badaczy - kwestionuje niektóre osiągnięcia współczesnej medycyny. Na kanwie rozważań o granicach psychiki, mnie osobiście interesują kontrowersje epistemologiczne dotyczące poznania chorego psychicznie oraz granic tego poznania. Prawdziwe zainteresowanie poznaniem drugiego człowieka wykazuje dopiero filozofia XX wieku. Odrzucając te kierunki filozoficzne, które uznają jedynie pośrednie poznanie cudzej psychiki, bardziej inspirujące wydaje się przyjęcie założenia o możliwości bezpośredniego poznania drugiego człowieka. Stanowisko takie zajmują w większości przedstawiciele fenomenologii i egzystencjalizmu. Uznanie lub zakwestionowanie bezpośredniego poznawania drugiego człowieka ma ogromnie ważne znaczenie teoretyczne i praktyczne nie tylko dla filozofii, ale także dla psychologii i psychiatrii.
Polecane pozycje:
|
PSYCHOLOGIAAgresja i przemocAsertywność Depresja Dla studentów Grafologia Historia psychologii Inteligencja Komunikacja międzyludzka Lęk Nałogi Nerwica NLP Prace psychologiczne Psychiatria Psychologia poznawcza Psychologia społeczna Psychoterapia Seksualność Sen Stres Wizualizacja Zrozumieć siebie |
||||||||||||||
